ทุกเที่ยง ‘ต้น’ จะเก็บกล่องข้าวที่ออฟฟิศใส่ถุง วางไว้บนโต๊ะ แล้วขี่รถจักรยานยนต์ออกจากที่ทำงาน คนในออฟฟิศเห็นจนชิน จน’อาจารย์เอจักรพรรดิ’ หัวหน้างาน อดสงสัยไม่ได้ว่าเขารีบกลับไปไหนทุกวัน ทั้งพักเที่ยง ทั้งหลังเลิกงาน คำตอบที่ได้ไม่ใช่เรื่องธุระอะไรเลย เขาแค่อยากกลับไปกินข้าวกับพ่อ

สองพ่อลูกเศร้าเสียใจอยู่นานเกือบปีเพราะแม่จากไป บ้านที่เคยมีสามคนเหลือกันแค่สอง ต้นเป็นลูกคนเดียว พ่อเปิดร้านตัดผมเล็กๆ อยู่ที่บ้าน และเวลาพักเที่ยงของพ่อลูกดันตรงกันพอดี เขาเลยเลือกใช้ช่วงพักสั้นๆ นั้น ขี่รถกลับไปนั่งกินข้าวกับพ่อ ไม่ให้ใครต้องกินคนเดียว ความรักของเขาไม่ได้พูดออกมาเป็นคำหวาน มันอยู่ในกล่องข้าวที่ห่อกลับบ้านทุกมื้อ

พอหัวหน้าได้ฟังก็ตื้นตันจนอยู่ไม่ติด วันนั้นบังเอิญตรงกับวันเกิดของต้นพอดี เขากับเพื่อนๆ ในออฟฟิศเลยเซอร์ไพรส์ด้วยเค้ก เพลงอวยพร และเงินสด 10,000 บาท ให้พาพ่อไปกินมื้อพิเศษ ต้นพาพ่อไปกิน MK สุกี้ที่ห้าง ครั้งแรกในชีวิตของเขา และครั้งแรกในรอบกว่า 10 ปีของพ่อ สองคนตักอาหารให้กัน ถ่ายรูปคู่ ของขวัญที่แท้จริงไม่ใช่เงินหมื่น แต่คือเวลาที่พ่อกับลูกได้นั่งกินอาหารด้วยกัน มันคือความสุขที่ประเมินค่าไม่ได้เลยจริงๆ